Meer dan 90% van de blootstelling van verzekeraars aan AI-agenten zit mogelijk in conventionele polissen die nooit voor deze technologie zijn ontworpen, zo blijkt uit een nieuw brancherapport ‘Underwriting the Agent Economy’, een onderzoek van de Artificial Intelligence Underwriting Company (AIUC) dat AI-agenten certificeert en verzekert
Het rapport toont aan dat de blootstelling geconcentreerd was in cyber-, bestuurdersaansprakelijkheids-, algemene aansprakelijkheids- en error & omissions- verzekeringen. Een dergelijke ‘silent cover’’- dekking verwijst naar risico’s die niet expliciet zijn opgenomen of uitgesloten. Verzekeraars kunnen aansprakelijk worden gesteld voor schades die ze nooit hebben ingecalculeerd of voorzien.
Verzekeraars reageren op lacunes in de polis
De markt is al in beweging. Sommige verzekeraars, waaronder CFC, hebben expliciete bepalingen over AI toegevoegd aan hun polissen voor technologische fouten en nalatigheid (E&O) , beroepsaansprakelijkheid en cyberaansprakelijkheid. Een ISO-model uit januari 2026 stelt verzekeraars ook in staat om lichamelijk letsel, materiële schade en schade door reclame als gevolg van generatieve AI uit te sluiten onder standaard CGL-polissen.
Uit onderzoek van Willis blijkt dat de markt voor beroepsaansprakelijkheid structureel veranderde tussen januari 2025 en januari 2026. Verzekeraars gingen van stilzwijgende aannames over AI naar expliciete garanties of absolute uitsluitingen. Uit gegevens van een Gallagher-enquête uit 2026 blijkt dat één op de vijf verzekeringsprofessionals meldde dat hun verzekerden al schades hadden geleden die verband hielden met AI-risico’s.
Volgens het AIUC-rapport verschillen AI-agenten van chatbots in één belangrijk opzicht: ze voeren taken uit in plaats van antwoorden te genereren. Ze kunnen software bedienen, toegang krijgen tot bedrijfsgegevens en geld overmaken met beperkt menselijk toezicht. Storingen kunnen leiden tot claims op het gebied van beroepsfouten, datalekken, fraude, discriminatie en cyberaansprakelijkheid.
Aansprakelijkheidsgeschillen liggen niet ver weg
Het rapport merkt ook op dat wanneer een AI-agent schade veroorzaakt, geschillen over welke polis dekking biedt waarschijnlijk zijn. Een bedrijf kan de fout toeschrijven aan de ontwikkelaar van het systeem. De ontwikkelaar kan daar tegenover stellen dat de klant de agent verkeerd heeft geconfigureerd of deze te veel toegang heeft verleend.
In de praktijk worden deze grenzen al op de proef gesteld. Het Britse ingenieursbureau Arup verloor in 2024 HK$ 200 miljoen (ongeveer US$ 25 miljoen) nadat criminelen deepfake-videogesprekken hadden gebruikt om zich voor te doen als hoge functionarissen. Een medewerker in Hongkong werd overgehaald om geld over te maken naar rekeningen die door de fraudeurs werden beheerd. Een claim naar aanleiding van een dergelijk incident kan betrekking hebben op criminaliteit, cybercriminaliteit en social engineering. Verzekeraars en verzekerden zullen waarschijnlijk betwisten of de overdracht vrijwillig of frauduleus was.
In Noord-Amerika heeft de Amerikaanse zonne-energie-installateur Wolf River Electric Google aangeklaagd voor ten minste US$ 110 miljoen aan schadevergoeding. De rechtszaak beweert dat Google’s AI Overviews-functie valse beweringen over de bedrijfspraktijken van het bedrijf heeft gepubliceerd.
In Canada heeft een rechtbank Air Canada veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding aan een passagier die door de chatbot was misleid. De rechtbank oordeelde dat de luchtvaartmaatschappij verantwoordelijk was voor de informatie op haar eigen website.
Risicoscenario van 100 miljard dollar
Het AIUC-rapport waarschuwt dat een ernstige AI-aanval zou kunnen leiden tot ongeveer $ 100 miljard aan directe schades. De bredere economische kosten zouden in de biljoenen kunnen lopen als verzekeraars de dekking zouden intrekken en bedrijven de adoptie van AI zouden verminderen. Het cijfer is een risicoscenario, geen prognose.
Kevin Kalinich, head of intangible assets bij Aon en mede-auteur van het rapport, zegt dat AI zou kunnen leiden tot “geaggregeerde, systemische, gecorreleerde” schades. De auteurs vergeleken het risico met de terrorismeverzekeringsmarkt na 11 september. Meer dan $ 40 miljard dollar aan verzekerde schades leidden er toen toe dat verzekeraars de dekking beperkten totdat er overheidsgaranties werden ingevoerd.
Sommige experts in de sector hebben zich afgevraagd of de waarschuwingen niet overdreven zijn. Zij wijzen erop dat AIUC een commercieel belang heeft bij de groei van specialistische AI-dekking. Het rapport erkende die kritiek, maar concludeerde dat de bestaande polisvoorwaarden al onzekerheid creëerden voor beide partijen.
Sommige verzekeraars zijn begonnen met het toevoegen van uitsluitingen voor generatieve AI, wat de verborgen blootstelling zou kunnen verminderen, maar polishouders minder bescherming zou bieden. Het rapport pleit voor specifieke AI-dekking, gemeenschappelijke technische standaarden en een duidelijkere polisformulering. Zonder deze veranderingen zullen grote AI-schadegevallen waarschijnlijk leiden tot geschillen over risico’s die verzekeraars onbewust hadden aanvaard.
