Dit seizoen heeft de toenemende relevantie van het risico op bosbranden buiten de traditionele mediterrane brandhaarden van Europa benadrukt. Het Verenigd Koninkrijk, België, Duitsland en andere landen werden allemaal getroffen door grote branden. In Frankrijk overtrof het verbrande gebied in 2026 het totale jaarlijkse oppervlak van elk van de voorgaande 20 jaar, nadat 2025 datzelfde record al had gevestigd voor Spanje. Bosbranden haalden de krantenkoppen zowel binnen als ver buiten de traditionele mediterrane regio’s, waardoor het geografische gebied waar verzekeraars rekening mee moeten houden, is verbreed. In een artikel op de website van Swiss Re spreken Rogier de Jong en Balz Grollimund ‘van een Mediterraan naar een Europees probleem’ en dat het ‘hoog tijd wordt voor Europese herverzekeraars om bosbranden mee te nemen in de risicobeoordeling’.
“Bosbranden hebben steeds vaker een aanzienlijk potentieel voor schadeaccumulatie aangetoond, waardoor de verzekeringssector zijn risicobeoordeling opnieuw moet bekijken. Het aandeel van bosbranden in de verzekerde catastrofechades in Europa is tot nu toe bescheiden geweest, maar het risicoprofiel verandert snel. Ervaring in de Verenigde Staten laat zien hoe het risico op bosbranden in korte tijd structureel kan veranderen .De implicatie voor verzekeraars: bosbranden in Europa worden steeds relevanter als accumulatierisico, en historische schadegegevens alleen geven mogelijk niet volledig de evoluerende gevaren en blootstelling weer.”
Waarom het risico sneller groeit dan de schadegegevens laten zien
Het risico op bosbranden kan een complexe wisselwerking zijn tussen grootschalige hittegolven die brandbevorderend weer met zich meebrengen, brandstofaccumulatie na natte perioden en de menselijke factor, die verantwoordelijk is voor de meeste ontstekingen.Klimaatverandering is nu een meetbare oorzaak van brandbevorderend weer. Het World Weather Attribution consortium heeft vastgesteld dat de omstandigheden die aan de Spaanse bosbranden van dit jaar voorafgingen, minstens twintig keer waarschijnlijker waren dan in een pre-industrieel klimaat.
De trend in het verbrande gebied is minder uitgesproken, deels vanwege de inspanningen om de branden te blussen. Dit wijst erop dat de omstandigheden die ten grondslag liggen aan het risico op bosbranden in Europa mogelijk veranderen, waarbij extremer brandweer en veranderende brandstof- en blootstellingsdynamiek de kans op grote branden vergroten. Belangrijk is dat extreme brandweeromstandigheden vaak gelijktijdig in meerdere regio’s voorkomen. Gelijktijdige gebeurtenissen kunnen de blusmiddelen onder druk zetten en de potentiële schadeaccumulatie vergroten.
Het is ook van belang waar mensen wonen en bouwen in het overgangsgebied tussen natuurgebied en bebouwde kom (wildland-urban interface, WUI), en hoe het land wordt beheerd. In dit opzicht verdient het overgangsgebied tussen natuurgebied en bebouwde kom in Europa bijzondere aandacht. Op basis van de hier gebruikte methodologie is het geschatte aandeel mensen dat in WUI-gebieden woont hoger in Griekenland, Portugal, Spanje en andere regio’s dan in Californië.
De kans dat bosbranden aanzienlijke verzekerde schade veroorzaken, hangt af van of ze de WUI bereiken, hoe de bevolking en de waarde van bezittingen zich daar hebben ontwikkeld en hoe kwetsbaar gemeenschappen zijn, met name wanneer meerdere branden tegelijkertijd voorkomen. De brand in Omiš in Kroatië verspreidde zich bijvoorbeeld snel naar een dichtbevolkt toeristisch kustgebied tijdens het hoogseizoen. Een dergelijke combinatie van bosbrand en geconcentreerde blootstelling kan aanzienlijke verzekerde schade in Europa veroorzaken.
De implicatie voor verzekeraars: De verzekeringssector heeft toekomstgerichte beoordelingen nodig van de risicofactoren voor bosbranden, waarbij rekening wordt gehouden met klimaatverandering, landbeheer en blootstellingsdynamiek in de overgangszone tussen natuurgebied en stedelijk gebied (Wildland Urban Interface, WUI).
Noodzaak tot duidelijkheid over dekking
Brand, of een vuurzee, is een van de oudste gevaren die de verzekeringssector kent. Swiss Re zelf kan zijn oorsprong traceren naar de brand in Glarus in 1861, die de financiële gevolgen van geconcentreerde risico’s aan het licht bracht. Brand in onroerend goed wordt nog steeds voornamelijk verzekerd via particuliere verzekeringsmarkten en is over het algemeen uitgesloten van nationale natuurrampenregelingen zoals het Spaanse Consorcio de Compensación de Seguros (CCS) en het Franse Catastrophes Naturelles (CatNat)-programma.
Vergeleken met natuurrampen zoals storm of aardbeving, brengt bosbranden specifieke uitdagingen met zich mee wat betreft de wijze waarop accumulatie wordt vastgelegd in natuurrampenverzekeringen, traditionele brand-/brandverzekeringen en aansprakelijkheidsverzekeringen. Afhankelijk van de relevante contractvoorwaarden en jurisdictie kan hetzelfde bosbrandseizoen dus leiden tot verliezen in verschillende verzekeringsproducten. Risicobeoordeling moet hiermee rekening houden.
De implicatie voor verzekeraars: zorg voor duidelijkheid over de dekking van bosbranden en beoordeel het potentiële schadeaccumulatiepotentieel in verschillende verzekeringsproducten.
Vooruitlopen op de schadegeschiedenis
De belangrijkste vraag is niet langer of Europa grote verliezen door bosbranden kan lijden, maar waar, wanneer en onder welke omstandigheden deze zullen plaatsvinden. Naarmate gevaren, blootstelling en landgebruik veranderen, weerspiegelen beoordelingen die uitsluitend gebaseerd zijn op historische schadegevallen mogelijk niet volledig het huidige bosbrandrisico. Dit benadrukt het belang van blootstellings- en modelgebaseerde risicobeoordeling, inclusief de uitdagende menselijke factor die kenmerkend is voor bosbranden.
Er is ook behoefte aan een goede risicodifferentiatie binnen landen, omdat het bosbrandrisico aanzienlijk kan variëren over relatief korte afstanden. Naast een snel veranderend gevaar vormt bosbrand een steeds grotere uitdaging op het gebied van blootstelling en landbeheer. Dit maakt gedetailleerde blootstellingsgegevens net zo relevant als bij de beoordeling van overstromingsrisico’s. Dit omvat informatie over mitigatiemaatregelen, die ook steeds belangrijker worden voor risicoselectie en accumulatiebeheer.
‘Leven met vuur’ vereist preventie en aanpassing; deze mitigatiestrategieën kunnen de kwetsbaarheid voor bosbranden verminderen en de verzekerbaarheid op lange termijn ondersteunen, naast factoren zoals gevaartrends, blootstelling, schade-ervaring en marktomstandigheden. Stimulansen voor bosbrandpreventie kunnen de maatschappelijke aanpassing aan brand versterken en verzekeraars kunnen helpen dergelijke stimulansen te creëren, waardoor verzekeringen niet alleen een financieringsmechanisme worden, maar ook een instrument voor riskmanagement voordat er schade optreedt. Bewustzijn en modelleringscapaciteiten moeten daarom meegroeien met het toenemende gevaar. De oproep aan de sector is om dit te onderkennen voordat het volgende recordseizoen het risico omzet in een recordverlies
De implicatie voor verzekeraars: gedetailleerde blootstellingsgegevens, duidelijkheid over mitigatiemaatregelen en modelgebaseerde risicobeoordeling zijn voorwaarden om het schaderecord voor te blijven.











