Schadeschattingen door Microsoft 365-storing lopen uiteen van minimaal tot $ 700 miljoen

 

De storing bij Microsoft 365 die deze week bedrijven wereldwijd trof, zal waarschijnlijk leiden tot verzekeringsclaims. De schattingen van de uiteindelijke verzekerde schade lopen echter sterk uiteen, en voor veel bedrijven geldt mogelijk dat hun schade niet onder de dekking vallen.

De storing begon op 12 november rond 12:35 uur ( Amerikaanse Eastern Time) en belemmerde de toegang tot Outlook en Exchange Online; er kwamen ook meldingen binnen over problemen met Teams, SharePoint, OneDrive en Copilot. Op de ochtend van 13 november leken de diensten grotendeels te herstellen, al verliep dit proces niet overal even soepel. Volgens Microsoft is er geen sprake van een cyberaanval; de precieze oorzaak is nog niet officieel bevestigd.

 

Er werd melding gemaakt van verstoringen in de financiële sector, bij overheidsinstanties en in het bedrijfsleven in Noord-Amerika, het Verenigd Koninkrijk, Europa en de regio Azië-Pacific.

Grote variatie in schattingen

Morningstar DBRS schat de wereldwijde verzekerde schade op een bedrag tussen de $300 en $ 500 miljoen – aanzienlijk minder dan bij de CrowdStrike-storing in 2024. CyberCube schatte de verzekerde schade door CrowdStrike destijds op $ 400 miljoen tot 1,5 miljard, zo blijkt uit artikelen in diverse buitenlandse verzekeringsmedia.

“Economische schades die buiten de polisvoorwaarden vallen, komen voor rekening van de bedrijven zelf”, aldus Mario de Cicco, vicepresident voor Europese financiële instellingen bij Morningstar DBRS. Hij benadrukt dat de schatting voorlopig is; als de storing enkele dagen langer had geduurd, had de impact vergelijkbaar kunnen zijn met die van CrowdStrike, of zelfs nog ernstiger.

Acrisure London Wholesale noemde in eerste rapporten een bedrag van ongeveer $ 700 miljoen  aan verzekerde schade. Marsh Re is voorzichtiger en verwacht dat de impact op de verzekeringsmarkt beperkt zal blijven, aangezien het bij de meeste schades\verliezen waarschijnlijk gaat om kortstondig productiviteitsverlies en operationele vertragingen, in plaats van volledige bedrijfsstilstand.

Drie factoren verklaren dit verschil.

Waarom de schattingen uiteenlopen  wordt met name toegeschreven aan drie factoren. De eerste factor betreft de wachttermijnen. Een dekking voor bedrijfsonderbreking treedt doorgaans pas in werking na een vastgestelde periode. Volgens Marsh Re bedraagt ​​deze wachttermijn gemiddeld ongeveer vier uur voor kleinere organisaties en 12 uur of langer voor grotere ondernemingen. Acrisure schat de gebruikelijke wachttermijnen op acht tot 12 uur. Omdat de verstoring langer dan 12 uur duurde, zullen veel bedrijven de drempelwaarde hebben overschreden; zij moeten echter nog wel aantonen dat er daadwerkelijk sprake is van winstderving.

De tweede factor is de oorzaak van de storing. Lara Wheeler, assistant vice president bij Acrisure London Wholesale, geeft aan dat cyberverzekeringen doorgaans dekking bieden voor bedrijfsonderbreking door systeemuitval, ook als er geen sprake is van kwaadwillige activiteiten. De Cicco merkt echter op dat sommige cyberpolissen uitsluitend dekking bieden voor verliezen door kwaadwillige aanvallen, terwijl de onderhavige storing een technisch mankement lijkt te zijn geweest.

De derde factor is het belang van e-mail voor de omzet. Volgens Marsh Re zal het verlies van toegang tot e-mail voor de meeste organisaties een beperkte financiële impact hebben gehad. Grotere verliezen zijn vooral te verwachten bij organisaties die voor tijdgevoelige transacties of bedrijfskritische processen afhankelijk zijn van Microsoft 365 – denk hierbij aan de financiële sector, de gezondheidszorg en zakelijke dienstverlening.

Dekking bij derden hangt af van de polisvoorwaarden

Wanneer een storing niet de eigen systemen van de verzekerde treft, maar die van een toeleverancier, kan een dekking voor bedrijfsonderbreking bij derden (ook wel ‘contingent business interruption’-dekking genoemd) uitkomst bieden. Wheeler wijst erop dat de reikwijdte hiervan sterk kan variëren: sommige polissen bieden dekking voor elke externe aanbieder, terwijl andere beperkt zijn tot niet-IT-leveranciers of een specifieke lijst met aangemelde toeleveranciers. Het is cruciaal om vast te stellen of Microsoft onder deze definities valt.

Marsh Re benadrukt bovendien dat het incident geen algemene uitval van de cloudinfrastructuur betrof; een dergelijk scenario zou doorgaans tot een bredere en gelijktijdige impact hebben geleid. Desalniettemin toont de dominante positie van Microsoft aan dat een enkel storingspunt kan leiden tot een systemische cybergebeurtenis.

Voor assurantietussenpersonen is de eerste stap het ondersteunen van getroffen cliënten bij het bepalen of zij recht hebben op een uitkering: van welke diensten waren zij afhankelijk, hoe lang waren deze diensten verstoord, werd de wachttermijn overschreden en kan er daadwerkelijk winstderving worden aangetoond?

Een nog belangrijkere taak is het evalueren van de dekking met het oog op een eventuele volgende storing. Makelaars moeten controleren of de cyberverzekeringen van klanten niet-kwaadwillige systeemstoringen dekken, hoe de definitie van bedrijfsonderbreking afhankelijke leveranciers is en of de wachttijden passen bij de mate waarin het bedrijf afhankelijk is van één enkele technologieleverancier.