“De letselschadebranche investeert volop in kwaliteit, opleiding en professioneel handelen. Toch zit daar een paradox. Professionals die zich vrijwillig aan kwaliteitseisen onderwerpen, zijn toetsbaar en aanspreekbaar. Wie buiten dat systeem blijft, kan zich ondertussen nog altijd belangenbehartiger of schade-expert noemen. Nu staatssecretaris Claudia van Bruggen heeft besloten geen wettelijke beroepsregulering en verplichte certificering in te voeren, rijst de vraag: hoe ver kan zelfregulering eigenlijk reiken?`, schrijven directeur Susan Mogony en voorzitter Klaas Brand van het NIVRE in de vorige week verschenen nieuwsbrief.
“Binnen het NIVRE wordt al 35 jaar gewerkt aan kwaliteitsborging. NIVRE Register-Experts volgen een gedegen opleidingstraject, houden via permanente educatie hun vakkennis op peil, zijn gebonden aan gedragsregels en vallen onder tuchtrecht. Precies daarin schuilt de beperking van zelfregulering. Zelfregulering werkt voor de mensen die ervoor kiezen zich te laten reguleren. Wij kunnen onze eigen kwaliteitseisen verder aanscherpen, maar daarmee bereiken we niet degenen die bewust buiten iedere vorm van kwaliteitsborging blijven.
Slachtoffer moet op deskundigheid kunnen vertrouwen
Dat is juist bij letselschade een probleem. Slachtoffers schakelen professionele hulp in omdat zij zelf niet over de kennis beschikken om de juridische, medische en financiële gevolgen van hun letsel te overzien. Hoe kunnen zij dan vooraf beoordelen of een belangenbehartiger voldoende deskundig is? Toetsbaarheid is dan ook essentieel. Ook een geregistreerde professional kan een fout maken. Het verschil is dat er normen zijn waaraan zijn handelen kan worden getoetst. Er zijn opleidingseisen, gedragsregels en tuchtrecht.
Daar komt bij dat zelfregulering een ongelijk speelveld creëert. Professionals die kwaliteit willen aantonen, investeren tijd en geld in opleidingen, examens en permanente educatie. Wie zich nergens bij aansluit, hoeft niet aan diezelfde eisen te voldoen.
Kwaliteit moet herkenbaar zijn
Nu de overheid vooralsnog niet kiest voor wettelijke regulering, wordt een andere vraag des te belangrijker: als de consument zelf moet kiezen, hoe kan die dan kwaliteit herkennen? De verantwoordelijkheid kan daarvoor niet volledig bij het slachtoffer worden neergelegd. Als de overheid kiest voor zelfregulering en keuzevrijheid, moet een consument ook weten waarop hij moet letten en welke professionals aantoonbaar aan kwaliteitseisen voldoen.
Hoewel de actuele discussie over letselschade gaat, is het vraagstuk breder. Ook bij brand-, technische, agrarische of andere schades moet iemand kunnen vertrouwen op de deskundigheid van een schade-expert`, besluiten zijj
