Naarmate geopolitieke ontwrichting zich verspreidt over systemen, gebieden en verzekeringscategorieën, ligt de volgende uitdaging mogelijk in het onderkennen van het accumulatierisico in plaats van het voorspellen van de volgende gebeurtenis. Die vormen een steeds grotere uitdaging voor verzekeraars, stelt Willis Re.
Veel bestaande catastrofemodellen zijn ontwikkeld rond gebeurtenissen met relatief duidelijke temporele, geografische en fysieke grenzen. Moderne geopolitieke risico’s stellen deze aannames steeds meer ter discussie. Ze ontvouwen zich vaak geleidelijk, betrekken meerdere actoren en verspreiden schades via onderling verbonden infrastructuur, technologieplatformen en commerciële relaties.
Voor verzekeraars en herverzekeraars roept dit een fundamentele vraag op: wat is de gebeurtenis? Het definiëren van de gebeurtenis is niet louter een kwestie van classificatie. Het kan bepalen hoe schades zich ophopen in portefeuilles, gebieden en bedrijfstakken. Die vraag is belangrijk omdat de uitkomsten aanzienlijk kunnen afhangen van de vraag of verspreide incidenten als één enkele gebeurtenis, een reeks gerelateerde gebeurtenissen of als afzonderlijke schades worden behandeld. Een orkaan die honderden verzekerden treft, wordt over het algemeen als één enkele gebeurtenis beschouwd. Bij het modelleren van natuurrampen is de definitie van de gebeurtenis vaak het uitgangspunt.
Bij geopolitiek risico kan de definitie van de gebeurtenis een van de meest betwiste elementen van de schade zelf zijn, met name wanneer de toeschrijving, de intentie, de timing en de polisvoorwaarden worden betwist. Het Nord Stream-pijpleidingincident illustreerde deze complexiteit. Vragen over toeschrijving, causaliteit en hoe verliezen met elkaar in verband moeten worden gebracht, toonden aan dat het identificeren van de gebeurtenis niet altijd eenvoudig is, zelfs niet wanneer er fysieke schade zichtbaar is.
Van gebeurtenis tot accumulatie
Maar het definiëren van de gebeurtenis is slechts een deel van het verhaal. Geopolitieke risico’s worden niet alleen een uitdaging op het gebied van risicomodellering, maar ook een uitdaging op het gebied van accumulatie. De blootstelling van de sector hangt mogelijk minder af van de initiële aanleiding dan van hoe schades zich ontwikkelen, op elkaar inwerken en uiteindelijk over portefeuilles worden verdeeld.
Een enkele geopolitieke aanleiding kan leiden tot cyberschades, bedrijfsonderbrekingen, verstoringen van de toeleveringsketen en financiële gevolgen voor meerdere verzekerden en bedrijfstakken. De grootste schade treedt mogelijk niet op waar de verstoring begint. Het kan later ontstaan door indirecte bedrijfsonderbrekingen, operationele afhankelijkheden of claims die verspreid zijn over meerdere gebieden en bedrijfstakken.
Dit is met name belangrijk omdat veel moderne geopolitieke dreigingen zich richten op afhankelijkheden in plaats van op activa. Schade aan een onderzeese kabel kan bijvoorbeeld fysiek beperkt blijven, maar toch communicatie, clouddiensten, financiële transacties en internationale handel verstoren. Evenzo kan gecoördineerde inmenging in kritieke infrastructuur gevolgen hebben die veel verder reiken dan het directe punt van verstoring. De cruciale vraag is hoe verstoringen zich verspreiden door onderling verbonden systemen en waar verzekerde schades zich uiteindelijk manifesteren.
Scenario’s moeten evolueren
Wat aanvankelijk een verzameling ongerelateerde incidenten lijkt, kan uiteindelijk deel uitmaken van dezelfde accumulatiegebeurtenis, die verliezen genereert in portefeuilles, gebieden en bedrijfstakken. Een campagne met verstoring van de infrastructuur, gecoördineerde cyberactiviteiten en economische druk kan leiden tot verliezen die geleidelijk en via meerdere kanalen ontstaan. Het bepalen hoe de accumulatie van schades over verschillende bedrijfstakken heen zich ontwikkelt en waar de herverzekeringsvergoedingen uiteindelijk terechtkomen, kan aanzienlijk complexer worden dan in traditionele rampscenario’s.
Dit roept een belangrijke vraag op voor de markt: evolueren de bestaande reactiekaders, scenario’s en stresstests snel genoeg om het groeiende scala aan plausibele geopolitieke dreigingen te omvatten? Toezichthouders en marktautoriteiten reageren al op deze kwestie.
Sinds het uitbreken van de oorlog in Oekraïne heeft Lloyd’s zich meer gericht op de manier waarop geopolitiek risico wordt weerspiegeld in syndicaatverzekeringen, scenarioanalyses, interne modellen en kapitaalplanning.Verbeterd toezicht door middel van businessplanbeoordelingen, stresstests, vereisten voor modelvalidatie en kapitaalrichtlijnen heeft bijgedragen aan een grotere focus op geopolitieke onzekerheid en de potentiële gevolgen daarvan voor de verzekeringsmarkten en de bredere economische omstandigheden.
Verbonden risico’s, grotere schades
Scenario-gebaseerde benaderingen zullen gelijke tred houden met bedreigingen die zich geleidelijk ontvouwen, meerdere methoden van verstoring combineren en tegelijkertijd verliezen genereren in verschillende klassen, gebieden en portefeuilles.
Het werk van het Willis Research Network over agressie in de ‘grijze zone’, samen met toekomstig onderzoek naar verstoring van onderzeese infrastructuur, weerspiegelt deze evolutie in het denken. Beide onderzoeken streven ernaar beter te begrijpen hoe verstoring zich verspreidt via onderling verbonden systemen, waar verliezen zich kunnen ophopen in portefeuilles en hoe conventionele gebeurtenisdefinities ter discussie kunnen komen te staan wanneer geopolitieke activiteit zich geleidelijk of in meerdere domeinen ontvouwt.
De toekomst van geopolitieke risicomodellering ligt mogelijk minder in het voorspellen van het volgende conflict en meer in het begrijpen hoe verstoring zich ophoopt in onderling verbonden systemen. De vraag voor de markt is daarom niet alleen wat er vervolgens gebeurt, maar of zij een gebeurtenis kan herkennen terwijl deze zich ontvouwt, kan begrijpen hoe schades zich verspreiden en accumulatie kan identificeren voordat de volledige gevolgen zich openbaren.
